Mijmeren
Gisteren avond lag ik, zoals ik in Zuid-Afrika ook vaak deed, te luisteren naar het Soweto Gospel Choir. Opeens was ik terug in dit bijzonder en fascinerend land. Zoveel beelden schoven voorbij mijn netvlies… Het doet deugd om terug te zijn in België en toch, gisteren besefte ik ten volle wat ik had achtergelaten. Met pijn en ontroering blikte ik terug op zoveel intense momenten.
Ik zag mezelf weer in de auto zitten met Sam op weg naar de Baviaanskloof, vrolijk meezingend met de gospel muziek.
Ik stond weer mee te wiegen op de prachtige liederen die het koor zong in het kerkje van Kwanokuthula.
Ik fietste opnieuw langs de N2 van Die Sterreweg naar huis, voldaan van een stevige dag werk. Ik herinnerde het mooie zicht op Robberg op een zonnige dag en het zicht op de baai als ik bij het rond punt van Plett aankwam.
We zaten weer met zijn allen rond een tafel in het Beacon Island Hotel, de kinderen heel rustig en voldaan nagenietend van een zalige zwemsessie en wij keuvelend bij een lekkere muffin.
Ik zag de overbeweeglijke Silulami weer helemaal rustig worden toen de opvoedsters zo mooi en meerstemmig “Thank you Jesus” zongen tijdens de morning ring.
Ik hoorde de gedreven en kordate stem van Lindelwa opnieuw. Lindelwa die nooit opgaf en geen uitdaging uit de weg ging.
We stonden weer met de “ladies of the Belgian house” en aanhang … een goeie Savanah te drinken in de Flashbacks.
Ik herinnerde opnieuw de heerlijke calamari die we ’svrijdags verorberden in de Skiboat club.
…
In januari wist ik niet waar dit avontuur zou toe leiden. Maar nu, 7 maanden later weet ik een ding met zekerheid, voorzichtig en bijna ongemerkt is er een groep mensen en hun omgeving onder mijn huid gekropen.
Ik zal jullie nooit vergeten.
Enkosi
Baie Dankie
Bedankt,
Sabine