Sabine’s Blog

Lieve mensen

Zoals jullie wel merken lukt het me de laatste tijd niet meer zo goed om mijn blog bij te werken.

Daarom maar even een blitzbericht.

Ik kom net van het surfcafe waar het Open Mic avond was. Roy die voor Die Sterreweg een locaal promotiefilmpje gaat maken heeft er opgetreden. Hoe ik die man heb leren kennen was heel typisch voor Plett. Ik stond in de wasserette om mijn kleren op te halen toen ik aan de praat raakte met Roy. Hij bleek een professor te zijn in film en media. Met Die Sterreweg zochten we net iemand die een film voor ons wilde maken. Bleek het dat Roy net op zoek was naar zo’n project. Een week later staat hij dus in ons centrum en is er een filmpje van ons in de maak. En dit allemaal gratis. Zo gemakkelijke gaat dat hier dus (soms).

De auto van de vzw is verkocht, een avontuur op zichzelf, en ik doe al meer dan een een maand alles met de fiest. Net zoals in Belgie vind ik dit een enorme bevrijding. Ik begin hier zelfs al bekend te geraken dankzij mijn fiets. Extra leuk meegenomen is dat Jan en alleman (vooral die laatste) je vrolijk begroet. Dat helpt altijd wel als je weer een van Plett’s heuvels moet beklimmen.

Vandaag heb ik mezelf echt wel overtroffen. De strafste heuvel (Volgens velen en mezelf inbegrepen als ondoenbaar gekenmerkt) van Plett in een ruk opgefietst. Ik was zowaar fier op mezelf. Ne mens moet hier letterlijk af en toe bergen verzetten. Zaken geregeld krijgen is hier om velerlei redenen soms echt een tergend proces. Ik vind dat de levensstijl in Zuid-Afrika een grappig combinatie is van flexibiliteit (zie het verhaal van de film) en geduld. Enerzijds kunnen mensen hier heel vlot inspelen op nieuwe situaties anderzijds kunnen vooral adminstratieve zaken lang op zich laten wachten. Alles komt hier uiteindelijke in orde alleen weet je niet altijd goed wanneer. Hoewel ik erin zou moeten kunnen berusten bezorgt deze levensstijl mij regelmatig de nodige stress. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de maatschappij in Zuid-Afrika volgens twee snelheden leeft, enerzijds is er de blanke levensstijl, anderzijds de gekleurde. Het is vaak een hele evenwichtsoefening om deze met elkaar gerijmd te krijgen.

Die Sterreweg blijft voor mij een fantastisch centrum in een context die niet altijd eenvoudig is. Het is vaak hard werken en ook zoeken omdat veel zaken nog nieuw (het centrum bestaat pas sinds 2006) zijn en er nog niet zo een heel vaste routine is. Ik sta er echter ook van versteld hoe betrokken de gemeenschap is op dit centrum. Om enkele voorbeelden te geven. Sinds een ruime maand mogen onze kindjes met een fysieke handicap elke week gaan zwemmen in het verwarmd zwembad van het bekendste hotel van Plett, Beacon Island. Als de kinderen een leerrijke uitstap willen maken staat de locale politie klaar om het vervoer te regelen. Ik weet niet of je dit in Belgie zo makkelijk zou meemaken. Bovendien is iedereen die van ver of dichtbij  bij Die Sterreweg betrokken is,  enorm gemotiveerd en dat maakt het, ondanks de kleine ongemakken soms, heel leuk werken. Onlangs zijn we met de hele staff drie dagen op vorming geweest in een groot centrum hier enkele uren vandaan. We hebben er heel veel bruikbare praktijkvoorbeelden gezien en sindsdien barsten de caregivers van enthusiasme en nieuwe ideeen. Het is leuk om die nieuwe wind te voelen.

Sommige mensen vragen mij hoe ze Die Sterreweg kunnen steunen. Heel concreet kan je hetvolgende doen. Aangezien steeds meer ouders en kinderen hun weg vinden naar het centrum hebben we nood aan extra rolstoelen. Het zit hier namelijk zo. Elk kind krijgt van de overheid een persoonlijke rolstoel. Maar deze rolstoelen laten vaak lang op zich wachten. Daarom hebben we in het centrum graag wat rolstoelen in reserve zodat jonge kinderen die pas naar het centrum komen al goed kunnen zitten. Voor kinderen met hersenverlamming is het namelijk elementair dat ze een goede zithouding hebben, om vergroeingen tegen te gaan. Een aangepaste rolstoel voor kinderen met hersenverlamming kost hier 600 euro. Als je hiervoor wil storten kan je dat doen op de rekening van ‘Steunfonds vzw dreamcatcher’ 431-4747641-43 met de vermelding, Die Sterreweg ZA, rolstoel. Stortingen vanaf 30 euro zijn fiscaal aftrekbaar. Het zou super zijn moesten we voor ik vertrek volgende maand, een rolstoel kunnen bestellen dankzij jullie steun.

Natuurlijk is hier naast mijn werk ook heel wat anders te beleven. Het kayaken en paardrijden waren een groot succes. De kayaks zijn hier echter voor zeer sportieve types. Het zijn heel smalle bootjes waar je maar moeilijk je evenwicht in kan houden. Met als gevolg dat ik bij mijn eerste try-out meer onder de boot lag dan erin. Dankzij mijn zoektocht naar een manege ben ik hier op een zalige boerderij gestoten, Chez Nous genaamd. Er woont een familie met 6 kinderen op een prachtig uitgestrekt domein. De twee jongste meisjes rijden te paard. De ouders hebben een plantenkwekerij maar maken ook hun eigen wijn. De vrouw des huizes biedt in het weekend een wijnproeverij met brood en kaas aan. Op een zondag hebben we hier met volle teugen van kunnen genieten. Brood, nootjes, olijven, gedroogde vuchten wijn kaas, muziek, zon en goed gezelschap. Wat moet een mens meer hebben om gelukkig te zijn? We waanden ons zo goed als in Italie. De foto’s spreken voor zich denk ik.

We zijn hier ook naar een Afrikaner kunstenfetival geweest in Oudtshoorn. Een belevenis op zijn eigen. Ik heb met veel plezier alle eetstandjes aangedaan. Biltong (gedroogd vlees), roosterbrood (deeg dat tot een zalig warm broodjes wordt gebakken op de BBQ) en warme maiskolven behoren tot mijn top drie. Rockmuziek in het Afrikaans was soms echt een ontdekking. Een hele verademing ten op zichte van de vele shlachers die onder de blanke Afrikaners veel aanhang blijken te hebben. Zelfs Dana Winner was op het appel. Veel blanke Afrikaners hebben het gevoel dat hun taal en identiteit in het huidige Zuid-Afrika onderdrukt worden. Op dit festival vond je dan ook alles wat het Afrikaans en de Afrikaners eer aan kon doen. In de boekenstand vonden we zelfs een Snoecks in het Afrikaans. Een leuke extra tijdens deze drie dagen was een filmfestival. Naast de typische Zuid-Afrikaanse films waarbij geweld een hoofdthema is heb ik ook enkele filmpareltjes ontdekt. Toeval wil dat dat in de zaal filmcritici zaten die de Zuid-Afrikaanse contacten vormen voor het Afrikaans filmfestival in Leuven. De wereld is toch klein.

Er is nog zoveel meer te vertellen, maar ik ga het hier bij houden voor vanavond in een poging jullie toch niet langer in de kou te laten staan zonder nieuws.

Heel veel liefs,

Sabine