Sunday, March 16th, 2008
Lieve geduldige thuisblijvers,
Ik realiseer me dat ik veel te lang op mij heb laten wachten. Maar de tijd gaat zo snel! Bovendien zijn we recent verhuisd naar een nieuw vrijwilligershuis en was de toegang tot internet beperkt.
Het is nu zondagmorgen. Gisteren regende het nog volop maar vandaag werden we gewekt door de zon. Het belooft een heerlijke dag te worden. Opnieuw laat ik jullie met alle plezier delen in de hoogtepunten van de voorbije weken. Deze keer heb ik beter mijn best gedaan en zijn er echt vier ‘hoofdstukjes’. Om jullie wat wegwijs te maken zijn hier de titeltjes.
1. Bijleren in Die Sterreweg
2. Locale Cultuur
3. Wheelchair Challenge
4. Mijn dagdagelijkse leven hier
Geniet ervan!
1. Bijleren in Die Sterreweg
Die Sterreweg is een bijzondere plaats in veel opzichten. De manager is Xhosa (een plaatselijke zwarte bevolkingsgroep), de caregivers zijn Xhosa en Afrikaans (kleurlingen die Afrikaans spreken), de voorzitter van de raad van bestuur is blank en de vrijwilligers zijn Belgisch. We vormen een bont gezelschap. Het feit dat we een Xhosa manager hebben is vrij uniek denk ik. Op veel plaatsen hier zie je dat het management nog steeds door blanken, kleurlingen of Indiers wordt opgenomen. De apartheid is verleden tijd, maar de gevolgen zijn nog steeds voelbaar. De townships zijn bijvoorbeeld ingedeeld volgens afkomst (townships voor de kleurlingen en townships voor de zwarten).
Een van de grote doelstellingen van dReamcatcher is ‘upliftment’: mensen van voorheen achtergestelde gemeenschappen nieuwe kansen geven. Dit houdt in dat diploma geen hoofdvereiste is bij nieuwe aanwervingen. We kijken vooral naar de persoonlijkheid van iemand en zijn werkervaring. We gaan ervan uit dat de specifieke vaardigheden in het veld zullen verworven worden. Dat maakt dat de steun van vrijwilligers en de investering in cursussen voor de staff van elementair belang zijn. Er is in Zuid-Afrika evenveel kennis aanwezig over mensen met een handicap als in Belgie. Alleen is die kennis niet zo wijdverspreid en zijn de budgetten vaak beperkt. Ik ben met een caregiver naar een cursus geweest over alternatieve communicatievormen voor mensen die niet kunnen spreken. De cursus kostte 50 euro (voor sommige mensen hier bijna de helft van een maandloon). De caregiver bleek uiteindelijk de enige zwarte deelnemer te zijn. De andere deelnemers bestonden vooral uit logopedisten en ergotherapeuten en dat zijn hier vaak blanken. Blijkbaar biedt de overheid veel subsidies voor opleidingen, maar vinden veel mensen er de weg niet naartoe. Het gevolg is dat er hier veel verstandige mensen zijn die toch heel weinig opleiding genoten hebben. Ik denk dat dit een van de grote oorzaken is van de lage lonen van de zwarte en gekleurde bevolking.
Samenwerken met mensen van verschillende achtergronden en opleiding biedt zijn eigen uitdagingen. Het heeft veel te maken met vertrouwen naar elkaar toe en open staan voor een andere vorm van communicatie. Iedereen zit met dezelfde ervaringen maar de manier waarop mensen er uitdrukking aan geven of ermee omgaan is vaak anders. Het gevolg is dat je sneller op dezelfde golflenge lijkt te zitten met iemand van een gelijkaardige achtergrond en daarmee ook efficienter lijkt te kunnen werken. De vraag is natuurlijk welke keuze je wil maken. In Zuid-Afrika leven verschilldene bevolkingsgroepen al honderden jaren samen. Slechts een tiental jaar trekt men volledig de kaart van de multiculturele samenleving: de rainbow nation. Het is geen makkelijke maar wel een bewonderenswaardige en vermoedelijk de enige keuze. In de praktijk blijkt het dagelijks hard werken om deze multiculturele droom werkelijk te bereiken. Daarom vind ik Die Sterreweg zo een bijzondere plaats. Het is zeker niet altijd makkelijk maar wel enorm boeiend en leerrijk. Het komt er steeds opnieuw op neer welke keuzes je wil maken.
2. Locale cultuur
Ik wil absoluut niet beweren dat ik nu reeds een kenner ben van de locale cultuur. Maar ik wil wel graag mijn eerste aanvoelen en indrukken delen. Ik heb de indruk dat het christelijke geloof hier een zeer belangrijke plaats inneemt op alle niveaus. Iedereen lijkt hier wel naar de kerk te gaan. En het aanbod van kerken is hier net zo bont en gevarieerd als in pakweg Amerika. De rode draad doorheen alle kerken is het belang van muziek en de preek. Mensen zijn hier ongeloofelijke muzikaal en de luistbereidheid voor een langere preek is opvallend. Ik heb zelfs het gevoel dat preken hier deel uitmaakt van het dagelijkse leven. Mensen lijken elkaar hier makkelijker te zeggen waar het op staat.
De eerste keer dat ik dit merkte was op de oudervergadering van Die Sterreweg. De vergadering begon en eindigde met een gebed door een ouder. Blijkbaar gaat men ervanuit dat dit voor iedereen ok is. Van het eindgebed kreeg ik echt kippenvel. Een alleenstaande moeder van vier kinderen zette een gospel in. Ze zong zo mooi en met zoveel enthusiasme en zelfvertrouwen dat ik er stil van werd. Tijdens de vergadering wezen ouders elkaar op hun verantwoordelijkheid om het inschrijvingsgeld te betalen voor Die Sterreweg, om mee te doen aan fondsenwerving, om te helpen met practische zaken en zo meer. Een moeder vertelde hoe haar geloof haar hielp, wat Die Sterreweg voor haar betekende en hoe belangrijk ze het vond dat ouders elkaar steunden. Ik zal deze vergadering niet makkelijk vergeten.
Ik merk ook dat de manager van het centrum op een vrij directe manier omgaat met de caregivers. Wanneer ik haar hierover aansprak zei ze al lachend dat de Belgen vaak veel te soft zijn. We willen vaak hetzelfde zeggen maar brengen onze boodschap blijkbaar in eerder bedekte termen.
3. Wheelchair Challenge
Vorige maand zijn we met een hele groep kinderen en ouders van het centrum naar een fantastisch nationaal event geweest in George: The Outiniqua Wheelchairchallenge. Ik denk dat ik nog nooit zoveel mensen met een fysieke handicap bijeen heb gezien. De sfeer was enorm en het zelfvertrouwen en de uitstraling van de deelnemers was prachtig om zien. De challenge bestond uit verschillende wedstrijden gaande van een marathon tot een wandeling van 7 km met begeleider. Mensen met een handicap uit het hele land deden mee. Zelfs de deelenemers van de Olympische spelen waren aanwezig. Wij deden met onze kinderen mee aan de wandeling van 7 km. De wandeling begon ‘s morgensvroeg zodat we om op tijd te kunnen zijn een overnachting hadden geboekt in George. Samen met veel andere deelnemers sliepen we in het internaat van een school. De sfeer was heel uitgelaten en deed me terugdenken aan de kampen die ik vroeger meedeed met een jeugdbeweging voor kinderen met een handicap uit het Brusselse. Het deed de ouders van onze kinderen ook veel deugd om onder zoveel lotgenoten te kunnen zijn. Mensen met een handicap nemen duidelijk een steeds zichtbaardere plaats in binnen de Zuid-Afrikaanse samenleving.
4. Mijn dagdagelijkse leven hier
Jullie gaan het nooit geloven, maar ik heb hier mijn biologische klok terug gevonden. Elke dag wordt ik stipt om 7u of zelfs 6u45 wakker. Het zonnige weer zal waarschijnlijk ook wel helpen en de voorbereiding die ik in Belgie gehad heb bij mijn neefjes. Ik haast me alleszins met plezier naar het werk omdat ik de morningring (je weet nog wel ‘ek es olijk’ en zo meer) niet wil missen. Er gaat niets boven de dag beginnen met een groep kinderen die enthusiast staan te zingen met een smile tot achter hun oren. Een aantal weken geleden ging ik nog af en toe met de fiets naar het werk. Net zoals in Belgie een absolute zaligheid. Spijtiggenoeg is de fiets van ons huis terug naar de eigenaar en ben ik weer gedoemd tot de auto. Ben wel van plan om binnenkort een fiets te kopen. Ik heb er ook enorm van genoten om hier met de tweewieler op verkenning te gaan. Plett blijkt toch veel uitgestrekter te zijn dan ik eerst dacht. Het centrum met de hoofdstraat is klein maar de buitenwijken zijn enorm uitgestrekt. Plett is de laatste jaren dan ook exponantieel gegroeid en het toerisme bloeit meer dan ooit. Veel activiteiten zijn hier gericht op het toerisme. Ik heb een beetje mijn best moeten doen om iets buiten het werk te vinden op meer permanente basis. Vanaf volgende week zou me dat echter moeten lukken. Op het programma staan zeekayakken, tennissen en paardrijden. Ik houd jullie op de hoogte! Daarnaast hebben we hier natuurlijk ook al veel uitstapjes kunnen doen. De natuur is hier prachtig. Op slechts een uur of twee rijden van Plett zit je al in mooie natuurparken aan de zee of in de bergen. Ideaal om er eens even tussenuit te zijn en te genieten bij een kampvuurtje of een braai. Er is hier ook een route die veel weg heeft van de route 66 in Amerika. Vroeger droomde ik ervan om zo eindeloos te kunnen rijden op die uitgestrekte Amerikaanse wegen. Ik heb al een stukje kunnen rijden door de kleine Karoo en het uitgestrekte dorre landschap omzoomd door bergen bendadert toch al heel erg mijn American dream.
Voila, het is een uitgebreid bericht geworden, maar ik hoop dat ik bij deze volop mijn schade heb ingehaald. Het volgend bericht is gepland voor over drie weken.
Voor zij die leuke vakantievooruitzichten hebben, geniet ervan! Voor de anderen, een fijn Pasen gewenst en geniet van de chocola!
Veel groetjes,
Sabine