Sabine’s Blog

Liefste thuisblijvers,

Vandaag was een heel bijzondere dag. Ik heb veel meegemaakt en veel bijgeleerd. Zoals wel vaker gaat bijleren gepaard met de nodige ongemakken. Ik sta nu op een punt dat ik met veel plezier kan achteromkijken en me weer verwonder over alles wat de laatste weken is gebeurd. Ik laat jullie graag meegenieten.

Om dit berichtje wat overzichtelijk te houden breng ik wat titeltjes aan. Zo kan je direct scrollen naar datgene wat je misschien het meest interesseert. De moedigen onder jullie kunnen de tekst in een trek doorlezen.

1. Met de opvoedsters in de township

2. Weekenduitstapjes

3. Bijleren in Die Sterreweg

4. Op verkenning in de omgeving

1. Met de opvoedsters in de township

Op een dag hadden de caregivers (opvoedsters) en ik weer stevig doorgewerkt. Na het kuisen verzuchten ze dat ze geen zin hebben om het taxibusje naar huis te nemen. Ik stel voor dat ik hen voor een keer met de auto wel wil thuisbrengen. Nog geen vijf minuten later zitten we vrolijk uitgelaten op weg naar Kwanokuthula, een van de grotere townships in de buurt. Ik was eerlijk gezegd best benieuwd hoe ze zouden wonen.

Eerste stop is bij Lilian. Ik ben op slag verliefd op haar huisje. Het is welliswaar helemaal niet groot, maar zo verzorgd! Het tuintje met netjes gemaaid gras, een wasdraad en de kinderwagen voor de deur maken het helemaal af. Iviwe, het nichtje van Lilian, ligt gezellig op een tapijtje te spelen. Het is een aandoenlijk zicht. Ik vind het bewonderenswaardig dat Lilian doorheen de week voor haar nichtje met een handicap zorgt en haar op deze manier de kans geeft om in Die Sterreweg school te lopen.     

Tweede stop is bij de creche van het dochtertje van Mumfundiso (oftewel Fundi). Vanbuiten ziet het gebouw er heel mooi uit, geel geschilderd met leuke tekeningen. ’Ja, maar vanbinen is het vuil’ zegt Fundi. Ik verschiet inderdaad als we binnenstaan. Het klasje van haar dochtertje bestaat uit twee lokaaltjes: eentje met tafeltjes en stoeltjes en een ander met allemaal matrasjes op de grond en een speelruimte. In de speelruimte zie ik spijtig genoeg weinig speelgoed. En ook de matrasjes zien er weinig aanlokkelijk uit. Kindjes liggeen er wat verveeld langs elkaar. Wat een verschil met de open en speelse ruimtes in Die Sterreweg! Het dochtertje van Fundi lijkt het allemaal niet te veel aan haar hartje te laten komen. t Is een mooie uitgelaten meid die met plezier met haar mama meehuppelt.

Onze laatste stop is bij het huis van Fundi. Ik wist al van een vorige vrijwilliger dat ze in shag (een soort barak) woonde. Daarom dacht ik dat ze er misschien niet zo happig op zou zijn om mij binnen te laten. Dat was duidelijk buiten de waard gerekend. Fundi neemt me met plezier mee en leidt me rond. Opnieuw moet ik even slikken. Haar huis bevindt zich samen met andere shags in de achtertuin (die nu vooral uit zand bestaat) van een stenen huis. Ze heeft het zelf samen met haar vriend opgetrokken. De buitenkant bestaat uit golfplaten en de binnenkant uit een aantal lagen karton. Een dikke zwarte plastiek dient als dak. Hierdoor is het best wel warm binnen. Fundi’s huis is opgedeeld in twee ruimtes: een slaapkamer die bijna helemaal ingenomen is door een dubbelbed en valliezen voor haar kleren en een keuken alias eet/was ruimte. Het gezin wast zich elke morgen in een plastieken tijl. Water halen ze bij de buren. Fundi zegt wel dat haar vader in een groot stenen huis woont in een stad een paar uur rijden van Plett. Dat huis noemt ze thuis. De shag waar ze nu in woont is voor haar een voorlopige oplossing. Het is niet duur en biedt een goede uitvalsbasis voor haar werk, vertelt ze. Ik moet haar bewonderen. Elke dag staat ze om vijf uur op om haar en haar dochtertje klaar te maken, de was te doen en tegen 8 uur op het werk te zijn.

Net als we terug willen vertrekken naar de stad om wat boodschappen te doen, blijkt mijn auto het te begeven. Na wat rondbellen vinden we iemand die binnen een uur kan langskomen om te zien wat er aan de hand is.  Nu ik toch in de township ben, vraagt Kristien, de Belgische contactpersoon voor dReamcatcher in Plett, me om wat papieren op te halen in een school in de buurt. Fundi’s dochtertje is in slaap gevallen en kan even bij een buurvrouw blijven. Op weg naar de school kan ik samen met Fundi de buurt wat verkennen. Het ene huis staat er na het andere en de stijlen verschillen enorm. Je hebt grote Westers uitziende huizen, kleine twee kamer huizen, shags, huizen met verzorgde tuintjes, of gewoon zand en rommel, huizen in vaal wit of net weer mooi gekleurd en hier en daar een container met een kapperszaak, winkeltje of telefooncellen. Kortom een bonte mengeling overgoten met een sfeervol Afrikaanse sausje. Niet lang nadat we terug bij de auto staan komt een vriend van Kristien ons uit de nood helpen. Er is iets mis met de starter. Hij krijgt hem terug in gang maar ik moet in een ruk naar huis rijden. Ik bedank Fundi nog eens hartelijk en we besluiten dat de boodschappen voor een andere keer zullen zijn.  

Tja, het is nu 22u en mijn nestje roept mij. Ik moet er altijd op tijd inkruipen want om 7 u begint de dag alweer. De volgende paragraafjes zullen voor een andere keer zijn.  Ik zal mijn best doen om niet te lang op mij te laten wachten. Ondertussen kunnen jullie al mijn fotootjes bekijken (klikken in het overzicht rechts op Sabine’s foto’s). Dan krijgen jullie nog een beter zicht op de prachtige omgeving hier.

Tot binnenkort,

Sabine                

This entry was posted on Wednesday, February 13th, 2008 at 9:21 pm and is filed under Die Sterreweg. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.