Sabine’s Blog

 Hallo iedereen!

  Krista is gordijnen aan t stikken voor een van de klaslokalen van Born in Africa, Robb is buiten wat aan het tokkelen op zijn djembe, Veerle zit wat te werken op de computer  langs mij (het licht stresserende zondagavondgevoel is ons ook hier niet vreemd)  en ik zit met een knalverbrande rug naar jullie te schrijven.

Gisteren naar goede gewoonte weer eens grote opruim van mijn kamer gehouden. Ik heb al jullie kaartjes opgehangen en het is er nu al een stuk gezelliger. Ik kon het deze week ook niet laten om mij een kleine waterpijp te kopen (Een idee dat ik al langer had sinds mijn eerste kennismaking in Syrie) en deze staat nu mooi te pronken op mijn ‘nachtkastje’. Niks zaliger dan op op een zomeravond buiten wat te mijmeren met een waterpijp.    

 Ik heb er nu al twee weekjes Die Sterreweg opzitten en begin er steeds meer mijn draai te vinden. Hoe kan het ook anders met zo’n schatten van kinderen! Toch moet ik toegeven dat het begin niet zo makkelijk was. Dan heb je een goede job met superleuke collega’s en dan beslis je het roer helemaal om te gooien en 6 maanden naar Zuid-Afrika te gaan.  Het is toch weer van nul beginnen. De eerste dagen was ik best wel nerveus. De caregivers keken, begrijpelijk, wat de kat uit de boom. Ikzelf vroeg me af of ik hier nu wel de juiste persoon op de juiste plaats was. De alombekende faalangst sloeg mij een beetje om het hart. Na wat overleg met andere vrijwilligers heb ik alles weer in perspectief kunnen plaatsen. Ik ben nu gelukkig weer mijn oude vertrouwde zelf. Het lijkt te klikken met de caregivers en ik vind het echt super om met deze kindjes te werken. Er beginnen alweer heel wat ideeen bij mij op te borrelen maar ik probeer het rustig aan te doen! 

Ik ben me momenteel aan het inwerken in de klas met de kindjes in de rolstoel: de Glitterklas. Het is een heel gevarieerd groepje van 9 kindjes. De jongsten zijn twee jaar en het oudste kindje is 10. Het zijn stuk voor stuk hartendiefjes. De kinderen komen naar het dagcentrum van 8u tot 13u30 en eten er ontbijt en een warm middagmaal. Elke ochtend start met een levendige ‘morningring’. De kindjes van de Rainbowclass (de tweede klas in het dagcentrum) springen en zingen dan enthousiast in het rond. Er worden grappige liedjes gezongen zoals: Ik es olijk, ik es olijk, oh lekker ikke! of Telephone to Jesus, Telephone to Jesus, allo? Jesus says I love you… Ik betrap mezelf er nu al op dat ik regelmatig met zo’n liedje in mijn hoofd zit. 

 In de glitterklas doen we vooral veel fysieke oefeningen met de kinderen: mobilisaties, massages, ondersteunen tot kruipen of stappen… Daarnaast doen we ook veel spelletjes en oefeningen om hun zintuigen wat meer te prikkelen en zo hun contact met de omgeving te vergroten. Zo genieten de kindjes erg van het liggen in een snoezeltentje dat de vorige vrijwilligers in elkaar geknutseld hebben en dat ik nog een beetje meer heb ingericht met leuke dingetjes om naar te kijken. Momenteel moet ik me nog wat inwerken in beide klasjes en daarna zou mijn werk eruit bestaan om de programma’s van de kinderen mee op te stellen en op te volgen. Daarnaast is er hier ook veel oog voor extra vorming voor de ouders en caregivers. Ook hiervoor zou ik de nodige contacten moeten opvolgen. Een boeiend takenpakket dus met een heel toffe ploeg van mensen.    

 Ondertussen hebben we de omgeving ook al wat meer kunnen verkennen. Je hebt hier werkelijk prachtige stranden: een wilde zee, wat rotspartijen een stralende zon en mist boven het water. Heel erg zen! Maar de zon is hier dus veel verraderlijker dan je zou denken. Zelfs met veel bewolking verbrand je hier heel gemakkelijk, het levende bewijs zit hier nu te tokkelen.

Het centrum van Plett geeft je  sterk een vakantiegevoel en is ook heel Westers. Het is leuk om dan ook eens de sfeer in een township te kunnen opsnuiven. Op het afscheidsfeestje van Goedele werden we er begroet door een groepje superenthousiaste kinderen. Er zijn veel mensen op straat en er heerst een goede ambience. De huisjes zijn aan de kleine kant maar mensen vinden er hun draai. Enkele Duitsers wonen gedurende een jaar in de township en doen daarnaast ook vrijwilligerswerk in een van de kindercentra of scholen in de buurt. Het lijkt me een superboeiende ervaring.

Voila tot hier een greep uit mijn eerste weken. Ik kijk ook uit naar nieuws van het werk, impro, wereldwinkel, thuis en Belgenfront in het algemeen.

Heel veel groetjes,

Sabine  

Lieve Mensen,

We hebben hier in het Belgenhuis net een heerlijke Braai  (BBQ) gehad in ons tuintje. Het weer is tegen alle verwachtingen in nog niet denderend, maar het is wel vrij warm. Ik ben hier nog maar een kleine week, en het lijkt al een eeuwigheid. Dringend tijd dus om jullie wat nieuws te sturen!

Johannesburg was een heel bijzondere ervaring. Op drie dagen tijd ben ik door drie verschillende mensen heel gastvrij ontvangen. Drie mensen met elk een heel verschillende kijk op deze stad.  Lushendren, een Indische Zuid-Afrikaan, en zijn vrouw doen alles met de auto, gaan enkel winkelen in grote overdekte shoppingcentra en komen nooit in het centrum van de stad. Zij dromen van een ander leven in Frankfurt. Vooral Sarsch, de vrouw van Lushendren ziet het niet zitten om een gezinnetje te stichten in Johannesburg. Gert is een Noorse expat die werkt voor de VN. Hij vindt Johannesburg een heel dynamische stad waar enorm veel te beleven valt op cultureel en uitgaansvlak. Kaapstad is mooi en aangenaam, zegt hij maar Johannesburg is “where it’s happening”. Lucas een zwart Afrikaanse directeur van een groot bedrijf woont met zijn gezin een half uur buiten de stad. Zij wonen in een soort dorp met een veiligheidsmuur errond. De sfeer is er aangenaam en je voelt weinig van de dreiging rond veiligheid die er in het centrum van de stad wel heerst. Lucas zou me zonder probleem meenemen naar het centrum van de stad. Ook Gert zegt dat er in bepaalde delen van het centrum wel wat te beleven valt. Het minste dat je kan zeggen is dat Johannesburg je niet onbewogen laat.

Ikzelf krijg het beeld maar niet uit mijn hoofd van een reuzegrote stad vol blinkende kantoorgebouwen waar Lushendren vanuit zijn auto naar wijst en zegt “Mooi he”, maar waar hijzelf en velen met hem nooit een voet zullen binnenzetten. De term Urban Jungle blijkt niet uit de lucht gegrepen…

Wat een verschil om dan in het vliegveldje van George aan te komen. De sfeer is er heel aangenaam en relaxed. Iedereen lijkt wel in vakantiestemming. Een jongeman van het reisagentschap komt mij in een blauwe Beetle ophalen om me naar Plett te brengen. Werken is voor hem een noodzakelijk kwaad. Het liefst doet hij niets anders dan surfen of vissen. We rijden langs een mooi groen mediterraan landschap. Het uitzicht op de zee is de moeite. Het regent wel pijpestelen maar dat zou de komende dagen moeten veranderen.

Voor we Plett binnenrijden komen we links en rechts wat Townships (dorpen waar armere Zwart Zuid-Afrikanen wonen) tegen. Soms gaat het om groepen stenen huizen andere keren zijn het gewoon houten barrakken tegen een helling gebouwd. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen hoe mensen er dag in dag uit leven.  

En dan rijden we Plett binnen. Je ziet er de prachtigste villa’s. De hoofdweg bestaat uit leuke winkels en aangename eettenten. En een klein beetje zoals in San Francisco vindt je er steile hellingen en een heel mooi uitzicht op de zee. Het was even zoeken, maar na heel wat rondbellen vonden we eindelijk het Belgenhuis. Ik werd er warm onthaald door de vrijwilligers van Born In Africa.  Wat heeft een mens meer nodig om zich thuis te voelen?

Vandaag heb ik met Goedele (de vorige pedagoog van Die Sterreweg) al een goede overdracht gedaan. En morgen begint het schooljaar terug en zal ik de kindjes en de caregivers zien.  Om 7 uur uit de veren en al linksrijdend met onze auto naar het werk. Wees gerust, ik heb al geoefend en ben nog niet van de weg gereden!

Lieve mensen, ik wil jullie nog eens heel erg bedanken voor alle leuke berichtjes succeswensen en zo meer. Het is hartverwarmend om te weten dat er zoveel mensen vanuit Belgie in gedachten met mij meereizen. Baie Dankie! 

Tot wederhoren!

 P.S: Het invoegen van foto’s in dit tekstje is me nog niet gelukt, maar als je links klikt op Sabine’s foto’s ga je er ook al een paar zien. Niet te veel want we kunnen hier niet zo veel uploaden.   

Hè hè, eindelijk kaar met pakken en opruimen…

Morgen is het dus zover. Om 13u neem ik mijn vliegtuig. 6 Uur wachten in Munchen (maar ik ben zeker dat “De Vliegeraar” van Khaled en mijn nieuw MP3 tje het wachten heel wat zullen verzachten.) en dan om 21u recht naar Johannesburg! Daar zal Lushendren, een vriend van mijn vroegere school, mij donderdagmorgen oppikken. Ik kijk er al naar uit om enkele dagen bij hem en zijn vrouw (en bazig hondje naar ‘t schijnt) te acclimatiseren en de stad wat te verkennen. Heel veel groetjes en tot binnenkort!

Zoals jullie weten vertrek ik binnenkort naar Zuid-Afrika waar ik als vrijwilliger ga werken voor een vzw genaamd Dreamcatcher. Onderstaand vinden jullie een aantal filmpjes van het centrum ‘Die sterreweg’ waar ik ga werken.