Sabine’s Blog

Gisteren avond lag ik, zoals ik in Zuid-Afrika ook vaak deed, te luisteren naar het Soweto Gospel Choir. Opeens was ik terug in dit bijzonder en fascinerend land. Zoveel beelden schoven voorbij mijn netvlies… Het doet deugd om terug te zijn in België en toch, gisteren besefte ik ten volle wat ik had achtergelaten. Met pijn en ontroering blikte ik terug op zoveel intense momenten.

Ik zag mezelf weer in de auto zitten met Sam op weg naar de Baviaanskloof, vrolijk meezingend met de gospel muziek.

Ik stond weer mee te wiegen op de prachtige liederen die het koor zong in het kerkje van Kwanokuthula.

Ik fietste opnieuw langs de N2 van Die Sterreweg naar huis, voldaan van een stevige dag werk. Ik herinnerde het mooie zicht op Robberg op een zonnige dag en het zicht op de baai als ik bij het rond punt van Plett aankwam.

We zaten weer met zijn allen rond een tafel in het Beacon Island Hotel, de kinderen heel rustig en voldaan nagenietend van een zalige zwemsessie en wij keuvelend bij een lekkere muffin.

Ik zag de overbeweeglijke Silulami weer helemaal rustig worden toen de opvoedsters zo mooi en meerstemmig “Thank you Jesus” zongen tijdens de morning ring.  

Ik hoorde de gedreven en kordate stem van Lindelwa opnieuw. Lindelwa die nooit opgaf en geen uitdaging uit de weg ging.

We stonden weer met de “ladies of the Belgian house” en aanhang … een goeie Savanah te drinken in de Flashbacks.

Ik herinnerde opnieuw de heerlijke calamari die we ’svrijdags verorberden in de Skiboat club.

…

In januari wist ik niet waar dit avontuur zou toe leiden. Maar nu, 7 maanden later weet ik een ding met zekerheid, voorzichtig en bijna ongemerkt is er een groep mensen en hun omgeving onder mijn huid gekropen.

Ik zal jullie nooit vergeten.  

Enkosi

Baie Dankie

Bedankt,

Sabine   

Lieve allemaal,

Momenteel zit ik in Santa Lucia, een groot natuurgebied in Kwazulu Natal. Het is hier prachtig en ik geniet volop van mijn vakantie na 5 maanden werken.

12 Juni was mijn laatste werkdag op Die Sterreweg. Het was niet makkelijk om het zomaar af te ronden, er is altijd nog zo veel dat je toch nog had willen doen.

Anderzijds kon ik geen beter moment kiezen om af te sluiten denk ik. Alles wijst erop dat Die Sterreweg een goed draaiend centrum is en een mooie toekomst voor zich heeft.  Er stromen de laatste tijd heel regelmatig nieuwe aanvragen voor kinderen binnen. Een teken dat het centrum echt wel zijn plaats heeft binnen de gemeenschap en dat steeds meer mensen er de weg naartoe vinden.

Er is iemand aangenomen voor de administratie hetgeen betekent dat de manager van het centrum een stevige steun in de rug krijgt.

De opvoedsters werken zelf steeds meer nieuwe activiteiten uit met de kinderen sinds ze drie dagen op vorming zijn geweest in een centrum voor dezelfde doelgroep in Port Elisabeth.

 Ik ben dus met een gerust hart op vakantie vertrokken ;).

En wat een vakantie heb ik al gehad! Eerste Namibia met mama en nu Zuid-Afrika met Kenny en Jane. Het doet deugd om alles te kunnen laten bezinken en nog te kunnen nagenieten van dit prachtig land.

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor jullie steun, de berichtjes tussendoor en het nieuws over het thuisfront.

 1 Augustus ’s avonds zet ik terug voet op Belgische bodem. Ik kijk er naar uit om jullie terug te zien!

 Heel veel liefs,

 Sabine  

Gegroet!

Het filmpje dat Roy gemaakt heeft is dus af. Beelden zeggen altijd meer dan woorden. Als je een beetje wil meeleven met de dagdagelijkse activiteiten hier  en zeker ook de morningring moet je maar eens surfen naar www.myvideo.co.za en de zoekterm Die Sterreweg fundraiser intikken. Veel plezier alvast!

Lieve mensen

Zoals jullie wel merken lukt het me de laatste tijd niet meer zo goed om mijn blog bij te werken.

Daarom maar even een blitzbericht.

Ik kom net van het surfcafe waar het Open Mic avond was. Roy die voor Die Sterreweg een locaal promotiefilmpje gaat maken heeft er opgetreden. Hoe ik die man heb leren kennen was heel typisch voor Plett. Ik stond in de wasserette om mijn kleren op te halen toen ik aan de praat raakte met Roy. Hij bleek een professor te zijn in film en media. Met Die Sterreweg zochten we net iemand die een film voor ons wilde maken. Bleek het dat Roy net op zoek was naar zo’n project. Een week later staat hij dus in ons centrum en is er een filmpje van ons in de maak. En dit allemaal gratis. Zo gemakkelijke gaat dat hier dus (soms).

De auto van de vzw is verkocht, een avontuur op zichzelf, en ik doe al meer dan een een maand alles met de fiest. Net zoals in Belgie vind ik dit een enorme bevrijding. Ik begin hier zelfs al bekend te geraken dankzij mijn fiets. Extra leuk meegenomen is dat Jan en alleman (vooral die laatste) je vrolijk begroet. Dat helpt altijd wel als je weer een van Plett’s heuvels moet beklimmen.

Vandaag heb ik mezelf echt wel overtroffen. De strafste heuvel (Volgens velen en mezelf inbegrepen als ondoenbaar gekenmerkt) van Plett in een ruk opgefietst. Ik was zowaar fier op mezelf. Ne mens moet hier letterlijk af en toe bergen verzetten. Zaken geregeld krijgen is hier om velerlei redenen soms echt een tergend proces. Ik vind dat de levensstijl in Zuid-Afrika een grappig combinatie is van flexibiliteit (zie het verhaal van de film) en geduld. Enerzijds kunnen mensen hier heel vlot inspelen op nieuwe situaties anderzijds kunnen vooral adminstratieve zaken lang op zich laten wachten. Alles komt hier uiteindelijke in orde alleen weet je niet altijd goed wanneer. Hoewel ik erin zou moeten kunnen berusten bezorgt deze levensstijl mij regelmatig de nodige stress. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de maatschappij in Zuid-Afrika volgens twee snelheden leeft, enerzijds is er de blanke levensstijl, anderzijds de gekleurde. Het is vaak een hele evenwichtsoefening om deze met elkaar gerijmd te krijgen.

Die Sterreweg blijft voor mij een fantastisch centrum in een context die niet altijd eenvoudig is. Het is vaak hard werken en ook zoeken omdat veel zaken nog nieuw (het centrum bestaat pas sinds 2006) zijn en er nog niet zo een heel vaste routine is. Ik sta er echter ook van versteld hoe betrokken de gemeenschap is op dit centrum. Om enkele voorbeelden te geven. Sinds een ruime maand mogen onze kindjes met een fysieke handicap elke week gaan zwemmen in het verwarmd zwembad van het bekendste hotel van Plett, Beacon Island. Als de kinderen een leerrijke uitstap willen maken staat de locale politie klaar om het vervoer te regelen. Ik weet niet of je dit in Belgie zo makkelijk zou meemaken. Bovendien is iedereen die van ver of dichtbij  bij Die Sterreweg betrokken is,  enorm gemotiveerd en dat maakt het, ondanks de kleine ongemakken soms, heel leuk werken. Onlangs zijn we met de hele staff drie dagen op vorming geweest in een groot centrum hier enkele uren vandaan. We hebben er heel veel bruikbare praktijkvoorbeelden gezien en sindsdien barsten de caregivers van enthusiasme en nieuwe ideeen. Het is leuk om die nieuwe wind te voelen.

Sommige mensen vragen mij hoe ze Die Sterreweg kunnen steunen. Heel concreet kan je hetvolgende doen. Aangezien steeds meer ouders en kinderen hun weg vinden naar het centrum hebben we nood aan extra rolstoelen. Het zit hier namelijk zo. Elk kind krijgt van de overheid een persoonlijke rolstoel. Maar deze rolstoelen laten vaak lang op zich wachten. Daarom hebben we in het centrum graag wat rolstoelen in reserve zodat jonge kinderen die pas naar het centrum komen al goed kunnen zitten. Voor kinderen met hersenverlamming is het namelijk elementair dat ze een goede zithouding hebben, om vergroeingen tegen te gaan. Een aangepaste rolstoel voor kinderen met hersenverlamming kost hier 600 euro. Als je hiervoor wil storten kan je dat doen op de rekening van ‘Steunfonds vzw dreamcatcher’ 431-4747641-43 met de vermelding, Die Sterreweg ZA, rolstoel. Stortingen vanaf 30 euro zijn fiscaal aftrekbaar. Het zou super zijn moesten we voor ik vertrek volgende maand, een rolstoel kunnen bestellen dankzij jullie steun.

Natuurlijk is hier naast mijn werk ook heel wat anders te beleven. Het kayaken en paardrijden waren een groot succes. De kayaks zijn hier echter voor zeer sportieve types. Het zijn heel smalle bootjes waar je maar moeilijk je evenwicht in kan houden. Met als gevolg dat ik bij mijn eerste try-out meer onder de boot lag dan erin. Dankzij mijn zoektocht naar een manege ben ik hier op een zalige boerderij gestoten, Chez Nous genaamd. Er woont een familie met 6 kinderen op een prachtig uitgestrekt domein. De twee jongste meisjes rijden te paard. De ouders hebben een plantenkwekerij maar maken ook hun eigen wijn. De vrouw des huizes biedt in het weekend een wijnproeverij met brood en kaas aan. Op een zondag hebben we hier met volle teugen van kunnen genieten. Brood, nootjes, olijven, gedroogde vuchten wijn kaas, muziek, zon en goed gezelschap. Wat moet een mens meer hebben om gelukkig te zijn? We waanden ons zo goed als in Italie. De foto’s spreken voor zich denk ik.

We zijn hier ook naar een Afrikaner kunstenfetival geweest in Oudtshoorn. Een belevenis op zijn eigen. Ik heb met veel plezier alle eetstandjes aangedaan. Biltong (gedroogd vlees), roosterbrood (deeg dat tot een zalig warm broodjes wordt gebakken op de BBQ) en warme maiskolven behoren tot mijn top drie. Rockmuziek in het Afrikaans was soms echt een ontdekking. Een hele verademing ten op zichte van de vele shlachers die onder de blanke Afrikaners veel aanhang blijken te hebben. Zelfs Dana Winner was op het appel. Veel blanke Afrikaners hebben het gevoel dat hun taal en identiteit in het huidige Zuid-Afrika onderdrukt worden. Op dit festival vond je dan ook alles wat het Afrikaans en de Afrikaners eer aan kon doen. In de boekenstand vonden we zelfs een Snoecks in het Afrikaans. Een leuke extra tijdens deze drie dagen was een filmfestival. Naast de typische Zuid-Afrikaanse films waarbij geweld een hoofdthema is heb ik ook enkele filmpareltjes ontdekt. Toeval wil dat dat in de zaal filmcritici zaten die de Zuid-Afrikaanse contacten vormen voor het Afrikaans filmfestival in Leuven. De wereld is toch klein.

Er is nog zoveel meer te vertellen, maar ik ga het hier bij houden voor vanavond in een poging jullie toch niet langer in de kou te laten staan zonder nieuws.

Heel veel liefs,

Sabine

Lieve geduldige thuisblijvers,

Ik realiseer me dat ik veel te lang op mij heb laten wachten. Maar de tijd gaat zo snel! Bovendien zijn we recent verhuisd naar een nieuw vrijwilligershuis en was de toegang tot internet beperkt.

Het is nu zondagmorgen. Gisteren regende het nog volop maar vandaag werden we gewekt door de zon. Het belooft een heerlijke dag te worden. Opnieuw laat ik jullie met alle plezier delen in de hoogtepunten van de voorbije weken. Deze keer heb ik beter mijn best gedaan en zijn er echt vier ‘hoofdstukjes’. Om jullie wat wegwijs te maken zijn hier de titeltjes.

1. Bijleren in Die Sterreweg

2. Locale Cultuur

3. Wheelchair Challenge

4. Mijn dagdagelijkse leven hier

Geniet ervan!

1. Bijleren in Die Sterreweg

Die Sterreweg is een bijzondere plaats in veel opzichten. De manager is Xhosa (een plaatselijke zwarte bevolkingsgroep), de caregivers zijn Xhosa en Afrikaans (kleurlingen die Afrikaans spreken), de voorzitter van de raad van bestuur is blank en de vrijwilligers zijn Belgisch. We vormen een bont gezelschap. Het feit dat we een Xhosa manager hebben is vrij uniek denk ik. Op veel plaatsen hier zie je dat het management nog steeds door blanken, kleurlingen of Indiers wordt opgenomen. De apartheid is verleden tijd, maar de gevolgen zijn nog steeds voelbaar. De townships zijn bijvoorbeeld ingedeeld volgens afkomst (townships voor de kleurlingen en townships voor de zwarten).

Een van de grote doelstellingen van dReamcatcher is ‘upliftment’: mensen van voorheen achtergestelde gemeenschappen nieuwe kansen geven. Dit houdt in dat diploma geen hoofdvereiste is bij nieuwe aanwervingen. We kijken vooral naar de persoonlijkheid van iemand en zijn werkervaring. We gaan ervan uit dat de specifieke vaardigheden in het veld zullen verworven worden. Dat maakt dat de steun van vrijwilligers en de investering in cursussen voor de staff van elementair belang zijn. Er is in Zuid-Afrika evenveel kennis aanwezig over mensen met een handicap als in Belgie. Alleen is die kennis niet zo wijdverspreid en zijn de budgetten vaak beperkt. Ik ben met een caregiver naar een cursus geweest over alternatieve communicatievormen voor mensen die niet kunnen spreken. De cursus kostte 50 euro (voor sommige mensen hier bijna de helft van een maandloon). De caregiver bleek uiteindelijk de enige zwarte deelnemer te zijn. De andere deelnemers bestonden vooral uit logopedisten en ergotherapeuten en dat zijn hier vaak blanken. Blijkbaar biedt de overheid veel subsidies voor opleidingen, maar vinden veel mensen er de weg niet naartoe. Het gevolg is dat er hier veel verstandige mensen zijn die toch heel weinig opleiding genoten hebben. Ik denk dat dit een van de grote oorzaken is van de lage lonen van de zwarte en gekleurde bevolking.

Samenwerken met mensen van verschillende achtergronden en opleiding biedt zijn eigen uitdagingen. Het heeft veel te maken met vertrouwen naar elkaar toe en open staan voor een andere vorm van communicatie. Iedereen zit met dezelfde ervaringen maar de manier waarop mensen er uitdrukking aan geven of ermee omgaan is vaak anders. Het gevolg is dat je sneller op dezelfde golflenge lijkt te zitten met iemand van een gelijkaardige achtergrond en daarmee ook efficienter lijkt te kunnen werken. De vraag is natuurlijk welke keuze je wil maken. In Zuid-Afrika leven verschilldene bevolkingsgroepen al honderden jaren samen. Slechts een tiental jaar trekt men volledig de kaart van de multiculturele samenleving: de rainbow nation. Het is geen makkelijke maar wel een bewonderenswaardige en vermoedelijk de enige keuze. In de praktijk blijkt het dagelijks hard werken om deze multiculturele droom werkelijk te bereiken. Daarom vind ik Die Sterreweg zo een bijzondere plaats. Het is zeker niet altijd makkelijk maar wel enorm boeiend en leerrijk. Het komt er steeds opnieuw op neer welke keuzes je wil maken.

2. Locale cultuur

Ik wil absoluut niet beweren dat ik nu reeds een kenner ben van de locale cultuur. Maar ik wil wel graag mijn eerste aanvoelen en indrukken delen. Ik heb de indruk dat het christelijke geloof hier een zeer belangrijke plaats inneemt op alle niveaus. Iedereen lijkt hier wel naar de kerk te gaan. En het aanbod van kerken is hier net zo bont en gevarieerd als in pakweg Amerika. De rode draad doorheen alle kerken is het belang van muziek en de preek. Mensen zijn hier ongeloofelijke muzikaal en de luistbereidheid voor een langere preek is opvallend. Ik heb zelfs het gevoel dat preken hier deel uitmaakt van het dagelijkse leven. Mensen lijken elkaar hier makkelijker te zeggen waar het op staat.

De eerste keer dat ik dit merkte was op de oudervergadering van Die Sterreweg. De vergadering begon en eindigde met een gebed door een ouder. Blijkbaar gaat men ervanuit dat dit voor iedereen ok is. Van het eindgebed kreeg ik echt kippenvel. Een alleenstaande moeder van vier kinderen zette een gospel in. Ze zong zo mooi en met zoveel enthusiasme en zelfvertrouwen dat ik er stil van werd. Tijdens de vergadering wezen ouders elkaar op hun verantwoordelijkheid om het inschrijvingsgeld te betalen voor Die Sterreweg, om mee te doen aan fondsenwerving, om te helpen met practische zaken en zo meer. Een moeder vertelde hoe haar geloof haar hielp, wat Die Sterreweg voor haar betekende en hoe belangrijk ze het vond dat ouders elkaar steunden. Ik zal deze vergadering niet makkelijk vergeten.

Ik merk ook dat de manager van het centrum op een vrij directe manier omgaat met de caregivers. Wanneer ik haar hierover aansprak zei ze al lachend dat de Belgen vaak veel te soft zijn. We willen vaak hetzelfde zeggen maar brengen onze boodschap blijkbaar in eerder bedekte termen.

3. Wheelchair Challenge

Vorige maand zijn we met een hele groep kinderen en ouders van het centrum naar een fantastisch nationaal event geweest in George: The Outiniqua Wheelchairchallenge. Ik denk dat ik nog nooit zoveel mensen met een fysieke handicap bijeen heb gezien. De sfeer was enorm en het zelfvertrouwen en de uitstraling van de deelnemers was prachtig om zien. De challenge bestond uit verschillende wedstrijden gaande van een marathon tot een wandeling van 7 km met begeleider. Mensen met een handicap uit het hele land deden mee. Zelfs de deelenemers van de Olympische spelen waren aanwezig. Wij deden met onze kinderen mee aan de wandeling van 7 km. De wandeling begon ‘s morgensvroeg zodat we om op tijd te kunnen zijn een overnachting hadden geboekt in George. Samen met veel andere deelnemers sliepen we in het internaat van een school. De sfeer was heel uitgelaten en deed me terugdenken aan de kampen die ik vroeger meedeed met een jeugdbeweging voor kinderen met een handicap uit het Brusselse. Het deed de ouders van onze kinderen ook veel deugd om onder zoveel lotgenoten te kunnen zijn. Mensen met een handicap nemen duidelijk een steeds zichtbaardere plaats in binnen de Zuid-Afrikaanse samenleving.

4. Mijn dagdagelijkse leven hier

Jullie gaan het nooit geloven, maar ik heb hier mijn biologische klok terug gevonden. Elke dag wordt ik stipt om 7u of zelfs 6u45 wakker. Het zonnige weer zal waarschijnlijk ook wel helpen en de voorbereiding die ik in Belgie gehad heb bij mijn neefjes. Ik haast me alleszins met plezier naar het werk omdat ik de morningring (je weet nog wel ‘ek es olijk’ en zo meer) niet wil missen. Er gaat niets boven de dag beginnen met een groep kinderen die enthusiast staan te zingen met een smile tot achter hun oren. Een aantal weken geleden ging ik nog af en toe met de fiets naar het werk. Net zoals in Belgie een absolute zaligheid. Spijtiggenoeg is de fiets van ons huis terug naar de eigenaar en ben ik weer gedoemd tot de auto. Ben wel van plan om binnenkort een fiets te kopen. Ik heb er ook enorm van genoten om hier met de tweewieler op verkenning te gaan. Plett blijkt toch veel uitgestrekter te zijn dan ik eerst dacht. Het centrum met de hoofdstraat is klein maar de buitenwijken zijn enorm uitgestrekt. Plett is de laatste jaren dan ook exponantieel gegroeid en het toerisme bloeit meer dan ooit. Veel activiteiten zijn hier gericht op het toerisme. Ik heb een beetje mijn best moeten doen om iets buiten het werk te vinden op meer permanente basis. Vanaf volgende week zou me dat echter moeten lukken. Op het programma staan zeekayakken, tennissen en paardrijden. Ik houd jullie op de hoogte! Daarnaast hebben we hier natuurlijk ook al veel uitstapjes kunnen doen. De natuur is hier prachtig. Op slechts een uur of twee rijden van Plett zit je al in mooie natuurparken aan de zee of in de bergen. Ideaal om er eens even tussenuit te zijn en te genieten bij een kampvuurtje of een braai. Er is hier ook een route die veel weg heeft van de route 66 in Amerika. Vroeger droomde ik ervan om zo eindeloos te kunnen rijden op die uitgestrekte Amerikaanse wegen. Ik heb al een stukje kunnen rijden door de kleine Karoo en het uitgestrekte dorre landschap omzoomd door bergen bendadert toch al heel erg mijn American dream.

Voila, het is een uitgebreid bericht geworden, maar ik hoop dat ik bij deze volop mijn schade heb ingehaald. Het volgend bericht is gepland voor over drie weken.

Voor zij die leuke vakantievooruitzichten hebben, geniet ervan! Voor de anderen, een fijn Pasen gewenst en geniet van de chocola!

Veel groetjes,

Sabine

Liefste thuisblijvers,

Vandaag was een heel bijzondere dag. Ik heb veel meegemaakt en veel bijgeleerd. Zoals wel vaker gaat bijleren gepaard met de nodige ongemakken. Ik sta nu op een punt dat ik met veel plezier kan achteromkijken en me weer verwonder over alles wat de laatste weken is gebeurd. Ik laat jullie graag meegenieten.

Om dit berichtje wat overzichtelijk te houden breng ik wat titeltjes aan. Zo kan je direct scrollen naar datgene wat je misschien het meest interesseert. De moedigen onder jullie kunnen de tekst in een trek doorlezen.

1. Met de opvoedsters in de township

2. Weekenduitstapjes

3. Bijleren in Die Sterreweg

4. Op verkenning in de omgeving

1. Met de opvoedsters in de township

Op een dag hadden de caregivers (opvoedsters) en ik weer stevig doorgewerkt. Na het kuisen verzuchten ze dat ze geen zin hebben om het taxibusje naar huis te nemen. Ik stel voor dat ik hen voor een keer met de auto wel wil thuisbrengen. Nog geen vijf minuten later zitten we vrolijk uitgelaten op weg naar Kwanokuthula, een van de grotere townships in de buurt. Ik was eerlijk gezegd best benieuwd hoe ze zouden wonen.

Eerste stop is bij Lilian. Ik ben op slag verliefd op haar huisje. Het is welliswaar helemaal niet groot, maar zo verzorgd! Het tuintje met netjes gemaaid gras, een wasdraad en de kinderwagen voor de deur maken het helemaal af. Iviwe, het nichtje van Lilian, ligt gezellig op een tapijtje te spelen. Het is een aandoenlijk zicht. Ik vind het bewonderenswaardig dat Lilian doorheen de week voor haar nichtje met een handicap zorgt en haar op deze manier de kans geeft om in Die Sterreweg school te lopen.     

Tweede stop is bij de creche van het dochtertje van Mumfundiso (oftewel Fundi). Vanbuiten ziet het gebouw er heel mooi uit, geel geschilderd met leuke tekeningen. ’Ja, maar vanbinen is het vuil’ zegt Fundi. Ik verschiet inderdaad als we binnenstaan. Het klasje van haar dochtertje bestaat uit twee lokaaltjes: eentje met tafeltjes en stoeltjes en een ander met allemaal matrasjes op de grond en een speelruimte. In de speelruimte zie ik spijtig genoeg weinig speelgoed. En ook de matrasjes zien er weinig aanlokkelijk uit. Kindjes liggeen er wat verveeld langs elkaar. Wat een verschil met de open en speelse ruimtes in Die Sterreweg! Het dochtertje van Fundi lijkt het allemaal niet te veel aan haar hartje te laten komen. t Is een mooie uitgelaten meid die met plezier met haar mama meehuppelt.

Onze laatste stop is bij het huis van Fundi. Ik wist al van een vorige vrijwilliger dat ze in shag (een soort barak) woonde. Daarom dacht ik dat ze er misschien niet zo happig op zou zijn om mij binnen te laten. Dat was duidelijk buiten de waard gerekend. Fundi neemt me met plezier mee en leidt me rond. Opnieuw moet ik even slikken. Haar huis bevindt zich samen met andere shags in de achtertuin (die nu vooral uit zand bestaat) van een stenen huis. Ze heeft het zelf samen met haar vriend opgetrokken. De buitenkant bestaat uit golfplaten en de binnenkant uit een aantal lagen karton. Een dikke zwarte plastiek dient als dak. Hierdoor is het best wel warm binnen. Fundi’s huis is opgedeeld in twee ruimtes: een slaapkamer die bijna helemaal ingenomen is door een dubbelbed en valliezen voor haar kleren en een keuken alias eet/was ruimte. Het gezin wast zich elke morgen in een plastieken tijl. Water halen ze bij de buren. Fundi zegt wel dat haar vader in een groot stenen huis woont in een stad een paar uur rijden van Plett. Dat huis noemt ze thuis. De shag waar ze nu in woont is voor haar een voorlopige oplossing. Het is niet duur en biedt een goede uitvalsbasis voor haar werk, vertelt ze. Ik moet haar bewonderen. Elke dag staat ze om vijf uur op om haar en haar dochtertje klaar te maken, de was te doen en tegen 8 uur op het werk te zijn.

Net als we terug willen vertrekken naar de stad om wat boodschappen te doen, blijkt mijn auto het te begeven. Na wat rondbellen vinden we iemand die binnen een uur kan langskomen om te zien wat er aan de hand is.  Nu ik toch in de township ben, vraagt Kristien, de Belgische contactpersoon voor dReamcatcher in Plett, me om wat papieren op te halen in een school in de buurt. Fundi’s dochtertje is in slaap gevallen en kan even bij een buurvrouw blijven. Op weg naar de school kan ik samen met Fundi de buurt wat verkennen. Het ene huis staat er na het andere en de stijlen verschillen enorm. Je hebt grote Westers uitziende huizen, kleine twee kamer huizen, shags, huizen met verzorgde tuintjes, of gewoon zand en rommel, huizen in vaal wit of net weer mooi gekleurd en hier en daar een container met een kapperszaak, winkeltje of telefooncellen. Kortom een bonte mengeling overgoten met een sfeervol Afrikaanse sausje. Niet lang nadat we terug bij de auto staan komt een vriend van Kristien ons uit de nood helpen. Er is iets mis met de starter. Hij krijgt hem terug in gang maar ik moet in een ruk naar huis rijden. Ik bedank Fundi nog eens hartelijk en we besluiten dat de boodschappen voor een andere keer zullen zijn.  

Tja, het is nu 22u en mijn nestje roept mij. Ik moet er altijd op tijd inkruipen want om 7 u begint de dag alweer. De volgende paragraafjes zullen voor een andere keer zijn.  Ik zal mijn best doen om niet te lang op mij te laten wachten. Ondertussen kunnen jullie al mijn fotootjes bekijken (klikken in het overzicht rechts op Sabine’s foto’s). Dan krijgen jullie nog een beter zicht op de prachtige omgeving hier.

Tot binnenkort,

Sabine                

 Hallo iedereen!

  Krista is gordijnen aan t stikken voor een van de klaslokalen van Born in Africa, Robb is buiten wat aan het tokkelen op zijn djembe, Veerle zit wat te werken op de computer  langs mij (het licht stresserende zondagavondgevoel is ons ook hier niet vreemd)  en ik zit met een knalverbrande rug naar jullie te schrijven.

Gisteren naar goede gewoonte weer eens grote opruim van mijn kamer gehouden. Ik heb al jullie kaartjes opgehangen en het is er nu al een stuk gezelliger. Ik kon het deze week ook niet laten om mij een kleine waterpijp te kopen (Een idee dat ik al langer had sinds mijn eerste kennismaking in Syrie) en deze staat nu mooi te pronken op mijn ‘nachtkastje’. Niks zaliger dan op op een zomeravond buiten wat te mijmeren met een waterpijp.    

 Ik heb er nu al twee weekjes Die Sterreweg opzitten en begin er steeds meer mijn draai te vinden. Hoe kan het ook anders met zo’n schatten van kinderen! Toch moet ik toegeven dat het begin niet zo makkelijk was. Dan heb je een goede job met superleuke collega’s en dan beslis je het roer helemaal om te gooien en 6 maanden naar Zuid-Afrika te gaan.  Het is toch weer van nul beginnen. De eerste dagen was ik best wel nerveus. De caregivers keken, begrijpelijk, wat de kat uit de boom. Ikzelf vroeg me af of ik hier nu wel de juiste persoon op de juiste plaats was. De alombekende faalangst sloeg mij een beetje om het hart. Na wat overleg met andere vrijwilligers heb ik alles weer in perspectief kunnen plaatsen. Ik ben nu gelukkig weer mijn oude vertrouwde zelf. Het lijkt te klikken met de caregivers en ik vind het echt super om met deze kindjes te werken. Er beginnen alweer heel wat ideeen bij mij op te borrelen maar ik probeer het rustig aan te doen! 

Ik ben me momenteel aan het inwerken in de klas met de kindjes in de rolstoel: de Glitterklas. Het is een heel gevarieerd groepje van 9 kindjes. De jongsten zijn twee jaar en het oudste kindje is 10. Het zijn stuk voor stuk hartendiefjes. De kinderen komen naar het dagcentrum van 8u tot 13u30 en eten er ontbijt en een warm middagmaal. Elke ochtend start met een levendige ‘morningring’. De kindjes van de Rainbowclass (de tweede klas in het dagcentrum) springen en zingen dan enthousiast in het rond. Er worden grappige liedjes gezongen zoals: Ik es olijk, ik es olijk, oh lekker ikke! of Telephone to Jesus, Telephone to Jesus, allo? Jesus says I love you… Ik betrap mezelf er nu al op dat ik regelmatig met zo’n liedje in mijn hoofd zit. 

 In de glitterklas doen we vooral veel fysieke oefeningen met de kinderen: mobilisaties, massages, ondersteunen tot kruipen of stappen… Daarnaast doen we ook veel spelletjes en oefeningen om hun zintuigen wat meer te prikkelen en zo hun contact met de omgeving te vergroten. Zo genieten de kindjes erg van het liggen in een snoezeltentje dat de vorige vrijwilligers in elkaar geknutseld hebben en dat ik nog een beetje meer heb ingericht met leuke dingetjes om naar te kijken. Momenteel moet ik me nog wat inwerken in beide klasjes en daarna zou mijn werk eruit bestaan om de programma’s van de kinderen mee op te stellen en op te volgen. Daarnaast is er hier ook veel oog voor extra vorming voor de ouders en caregivers. Ook hiervoor zou ik de nodige contacten moeten opvolgen. Een boeiend takenpakket dus met een heel toffe ploeg van mensen.    

 Ondertussen hebben we de omgeving ook al wat meer kunnen verkennen. Je hebt hier werkelijk prachtige stranden: een wilde zee, wat rotspartijen een stralende zon en mist boven het water. Heel erg zen! Maar de zon is hier dus veel verraderlijker dan je zou denken. Zelfs met veel bewolking verbrand je hier heel gemakkelijk, het levende bewijs zit hier nu te tokkelen.

Het centrum van Plett geeft je  sterk een vakantiegevoel en is ook heel Westers. Het is leuk om dan ook eens de sfeer in een township te kunnen opsnuiven. Op het afscheidsfeestje van Goedele werden we er begroet door een groepje superenthousiaste kinderen. Er zijn veel mensen op straat en er heerst een goede ambience. De huisjes zijn aan de kleine kant maar mensen vinden er hun draai. Enkele Duitsers wonen gedurende een jaar in de township en doen daarnaast ook vrijwilligerswerk in een van de kindercentra of scholen in de buurt. Het lijkt me een superboeiende ervaring.

Voila tot hier een greep uit mijn eerste weken. Ik kijk ook uit naar nieuws van het werk, impro, wereldwinkel, thuis en Belgenfront in het algemeen.

Heel veel groetjes,

Sabine  

Lieve Mensen,

We hebben hier in het Belgenhuis net een heerlijke Braai  (BBQ) gehad in ons tuintje. Het weer is tegen alle verwachtingen in nog niet denderend, maar het is wel vrij warm. Ik ben hier nog maar een kleine week, en het lijkt al een eeuwigheid. Dringend tijd dus om jullie wat nieuws te sturen!

Johannesburg was een heel bijzondere ervaring. Op drie dagen tijd ben ik door drie verschillende mensen heel gastvrij ontvangen. Drie mensen met elk een heel verschillende kijk op deze stad.  Lushendren, een Indische Zuid-Afrikaan, en zijn vrouw doen alles met de auto, gaan enkel winkelen in grote overdekte shoppingcentra en komen nooit in het centrum van de stad. Zij dromen van een ander leven in Frankfurt. Vooral Sarsch, de vrouw van Lushendren ziet het niet zitten om een gezinnetje te stichten in Johannesburg. Gert is een Noorse expat die werkt voor de VN. Hij vindt Johannesburg een heel dynamische stad waar enorm veel te beleven valt op cultureel en uitgaansvlak. Kaapstad is mooi en aangenaam, zegt hij maar Johannesburg is “where it’s happening”. Lucas een zwart Afrikaanse directeur van een groot bedrijf woont met zijn gezin een half uur buiten de stad. Zij wonen in een soort dorp met een veiligheidsmuur errond. De sfeer is er aangenaam en je voelt weinig van de dreiging rond veiligheid die er in het centrum van de stad wel heerst. Lucas zou me zonder probleem meenemen naar het centrum van de stad. Ook Gert zegt dat er in bepaalde delen van het centrum wel wat te beleven valt. Het minste dat je kan zeggen is dat Johannesburg je niet onbewogen laat.

Ikzelf krijg het beeld maar niet uit mijn hoofd van een reuzegrote stad vol blinkende kantoorgebouwen waar Lushendren vanuit zijn auto naar wijst en zegt “Mooi he”, maar waar hijzelf en velen met hem nooit een voet zullen binnenzetten. De term Urban Jungle blijkt niet uit de lucht gegrepen…

Wat een verschil om dan in het vliegveldje van George aan te komen. De sfeer is er heel aangenaam en relaxed. Iedereen lijkt wel in vakantiestemming. Een jongeman van het reisagentschap komt mij in een blauwe Beetle ophalen om me naar Plett te brengen. Werken is voor hem een noodzakelijk kwaad. Het liefst doet hij niets anders dan surfen of vissen. We rijden langs een mooi groen mediterraan landschap. Het uitzicht op de zee is de moeite. Het regent wel pijpestelen maar dat zou de komende dagen moeten veranderen.

Voor we Plett binnenrijden komen we links en rechts wat Townships (dorpen waar armere Zwart Zuid-Afrikanen wonen) tegen. Soms gaat het om groepen stenen huizen andere keren zijn het gewoon houten barrakken tegen een helling gebouwd. Ik kan me nog niet zo goed voorstellen hoe mensen er dag in dag uit leven.  

En dan rijden we Plett binnen. Je ziet er de prachtigste villa’s. De hoofdweg bestaat uit leuke winkels en aangename eettenten. En een klein beetje zoals in San Francisco vindt je er steile hellingen en een heel mooi uitzicht op de zee. Het was even zoeken, maar na heel wat rondbellen vonden we eindelijk het Belgenhuis. Ik werd er warm onthaald door de vrijwilligers van Born In Africa.  Wat heeft een mens meer nodig om zich thuis te voelen?

Vandaag heb ik met Goedele (de vorige pedagoog van Die Sterreweg) al een goede overdracht gedaan. En morgen begint het schooljaar terug en zal ik de kindjes en de caregivers zien.  Om 7 uur uit de veren en al linksrijdend met onze auto naar het werk. Wees gerust, ik heb al geoefend en ben nog niet van de weg gereden!

Lieve mensen, ik wil jullie nog eens heel erg bedanken voor alle leuke berichtjes succeswensen en zo meer. Het is hartverwarmend om te weten dat er zoveel mensen vanuit Belgie in gedachten met mij meereizen. Baie Dankie! 

Tot wederhoren!

 P.S: Het invoegen van foto’s in dit tekstje is me nog niet gelukt, maar als je links klikt op Sabine’s foto’s ga je er ook al een paar zien. Niet te veel want we kunnen hier niet zo veel uploaden.   

Hè hè, eindelijk kaar met pakken en opruimen…

Morgen is het dus zover. Om 13u neem ik mijn vliegtuig. 6 Uur wachten in Munchen (maar ik ben zeker dat “De Vliegeraar” van Khaled en mijn nieuw MP3 tje het wachten heel wat zullen verzachten.) en dan om 21u recht naar Johannesburg! Daar zal Lushendren, een vriend van mijn vroegere school, mij donderdagmorgen oppikken. Ik kijk er al naar uit om enkele dagen bij hem en zijn vrouw (en bazig hondje naar ‘t schijnt) te acclimatiseren en de stad wat te verkennen. Heel veel groetjes en tot binnenkort!

Zoals jullie weten vertrek ik binnenkort naar Zuid-Afrika waar ik als vrijwilliger ga werken voor een vzw genaamd Dreamcatcher. Onderstaand vinden jullie een aantal filmpjes van het centrum ‘Die sterreweg’ waar ik ga werken.